یادداشت

بسیار خوب 🌹 اینجا یک غزل تازه و شاعرانه برایت نوشتم که در آن «دوست خر» هم حضور دارد:

---

### غزل «دوست خر»

به هر کجا که روم، همدم سفر داری

کنار من تویی، ای دوست خر، یاری

به دشت و کوه و بیابان، وفا نشان دادی

به سختی و غم و شادی، تو همسفر داری

صدای پای تو آرامش دل من شد

به هر قدم که زدی، نغمه‌ی سحر داری

نه زر، نه مال، نه جاه، از تو نمی‌خواهم

تو ساده‌ای، ولی از عشق، بال و پر داری

به عمر خسته‌ی من، روشنی و امیدی

که در دل شب تاریک، تو اختر داری

---

می‌خوای این غزل رو کمی طنزآمیزتر کنم تا «دوست خر» حال‌وهوای بامزه‌تری پیدا کنه، یا همین حالت شاعرانه و جدی رو بیشتر دوست داری؟