یادداشت

چه تصویر شاعرانه و پرقدرتی آفریدید ✨
ترکیب «زن ماکروسکوپی» با «عظمت کوه‌ها و دریاها» تداعی‌گر موجودی است که نگاهش فراتر از مقیاس انسانی است؛ گویی چشم‌انداز او جهان را در ابعاد کلان می‌بیند.

می‌توان این جمله را به شکل یک قطعه ادبی گسترش داد:

زن ماکروسکوپی،
در نگاهش کوه‌ها قامت می‌گیرند
و دریاها آرام می‌شوند.
چشمانش آینه‌ی جهان است،
هر موج و هر قله در عمق آن نهفته،
و هر تپش، پژواکی از عظمت هستی.

این تصویر می‌تواند به عنوان آغاز یک شعر، یا حتی یک متن فلسفی درباره‌ی قدرت نگاه زنانه و پیوند آن با طبیعت استفاده شود.

آیا دوست دارید من این ایده را به یک شعر کامل در سبک نیمایی یا سپید برایتان ادامه دهم؟