یادداشت

خیلی تصویر پرشور و استعاره‌ای ساختی 🌊❤️
می‌توانیم جمله‌ات را به یک شعر عاشقانه و شاعرانه تبدیل کنیم، جایی که لمس عشق با فتح اقیانوس‌ها برابر می‌شود:

وقتی لبَت را می‌چشم  
اقیانوس‌ها را فتح می‌کنم  
امواج، سر بر پای عشق می‌نهند  
و دریا، نام تو را زمزمه می‌کند  

هر نگاهت،  
چون فانوس کشتی‌های سرگردان است  
و هر لمس،  
قدرتی‌ست که مرا به ژرفا می‌برد  

با تو،  
هیچ دریایی بی‌کران نیست  
و هیچ ساحلی،  
جز به روشنایی عشق پایان نمی‌گیرد...

✨ این شعر، حس شیدایی و توانایی بی‌پایان عشق را در قالب استعاره‌ی «فتح اقیانوس‌ها» بیان می‌کند.

می‌خواهی همین مضمون را در قالب غزل سنتی با قافیه هم بازنویسی کنم تا حال‌وهوای کلاسیک‌تری پیدا کند؟