یادداشت

بله 🌹 می‌توانیم همین شعر را در قالب یک غزل سنتی با قافیه بازنویسی کنیم تا حال‌وهوای کلاسیک و موسیقایی بیشتری پیدا کند. نمونه‌ای از بازآفرینی:

وقتی که بیدارم و تو در خواب خوشی  
چشمم به روی ماهِ رُخت، غرقِ تماشا می‌شود  

ابرو کمان، گونه چو گل، لب چو شکر  
هر ذره از جانم به عشقت مبتلا می‌شود  

موهای مجعد بر شانه چون موجِ بهار  
هر تارِ آن، رازِ دلِ من را فاش می‌شود  

در خلوت شب، روشنی از چهره‌ی توست  
این دیده با یادِ تو تا صبح بیدار می‌شود

✨ این غزل، همان تصاویر لطیف شعر آزاد تو را در قالب سنتی و با قافیه‌های کلاسیک بازآفرینی کرده است.

دوست داری همین مضمون را در قالب رباعی یا چهارپاره هم امتحان کنم تا ببینی در فرم‌های کوتاه‌تر چه حال‌وهوایی پیدا می‌کند؟