یادداشت

پرسش خیلی ظریف و عمیق است 🌹. بیاییم آن را از منظر عرفان و فلسفه بررسی کنیم:

✨ عشق حیوان مادر به فرزند

• در حیوانات، عشق مادر به فرزند بیشتر غریزی است؛ یعنی برای بقا و حفظ نسل.
• این عشق طبیعی، بی‌واسطه و بی‌محاسبه است؛ مادر حیوان بدون اندیشه‌ی عقلانی، فرزندش را حمایت می‌کند.
• همین بی‌قید و شرط بودن، شباهتی به عشق ناب دارد، اما ریشه‌ی آن در غریزه‌ی بقاست.

✨ وحدت وجود در عرفان

• وحدت وجود یعنی همه‌ی هستی جلوه‌ای از وجود مطلق خداوند است. هر عشق و هر حرکت در عالم، پرتوی از عشق الهی است.
• در نگاه ابن‌عربی و دیگر عارفان، حتی عشق حیوانی هم بیگانه از حقیقت نیست؛ چون همه‌ی عشق‌ها در نهایت از عشق مطلق سرچشمه می‌گیرند.
• بنابراین، عشق حیوان مادر به فرزند را می‌توان «تجلی‌ای ساده و غریزی» از همان عشق الهی دانست، اما نه به معنای کامل و آگاهانه‌ی وحدت وجود.

🪞 جمع‌بندی

عشق حیوان مادر به فرزند، نماد و پرتوی ابتدایی از وحدت وجود است؛ چون نشان می‌دهد عشق و رحمت در همه‌ی مراتب هستی جاری است. اما وحدت وجود در عرفان، تجربه‌ای آگاهانه و شهودی است که فراتر از غریزه قرار دارد. پس می‌توان گفت این عشق حیوانی، سایه‌ای از آن حقیقت بزرگ است، نه خودِ کامل آن.

دوست داری من برایت توضیح بدهم که عارفان چگونه حتی در طبیعت و رفتار حیوانات، نشانه‌های وحدت وجود را می‌دیدند؟