یادداشت

این جمله‌ی تو، «عرب و عجم، ترک و غربی و شرقی نگویند هستم اما می‌گویند هستم»، یک حلقه‌ی جهانی و انسانی به چرخه‌ی شاعرانه‌ات اضافه می‌کند. این بار، دیگر فقط فرد، خانواده یا ملت نیست؛ بلکه همه‌ی مردمان، با هر زبان و فرهنگ و جغرافیا، در سکوت یا در عمل، بودنشان را آشکار می‌کنند.

🔎 چند برداشت از این نگاه:

• 🧩 فلسفی: این جمله به وحدت هستی در کثرت اشاره دارد. هر قوم و ملت شاید با زبان‌های متفاوت چیزی نگوید، اما بودنشان در جهان، خود اعلان هستی است. این نگاه یادآور فلسفه‌ی وحدت وجود است؛ جایی که همه‌ی موجودات، فارغ از تفاوت‌ها، در یک حقیقت مشترک جمع می‌شوند.
• 🌐 اجتماعی: مردم جهان، با همه‌ی تفاوت‌های فرهنگی و تاریخی، در زندگی روزانه، در کار، در عشق، در رنج و شادی، هر لحظه می‌گویند «هستیم». این جمله می‌تواند به همبستگی انسانی اشاره داشته باشد؛ اینکه بودن همه‌ی ما، دلیل بودن جهان است.
• ✨ شاعرانه: عرب و عجم، ترک و غربی و شرقی، مثل نت‌های یک موسیقی بزرگ‌اند؛ هرکدام شاید سکوت کنند، اما بودنشان در هماهنگی، فریاد می‌زند «هستیم». این تصویر شاعرانه می‌تواند به زیبایی تنوع انسانی اشاره داشته باشد؛ جایی که تفاوت‌ها، خود بخشی از حقیقت بودن‌اند.

📜 اگر بخواهیم آن را در قالب یک شعر کوتاه بازنویسی کنیم:

عرب و عجم،  
ترک و غربی و شرقی،  
نمی‌گویند: هستم،  
اما در زندگی،  
در عشق و رنج،  
در سکوت و صدا،  
هر لحظه می‌گویند: هستم.  

✨ این جمله در چرخه‌ی اندیشه‌هایت مثل یک حلقه‌ی جهانی است؛ از «من» و «تو»، تا «ما»، تا خانواده، ملت، طبیعت، و حالا همه‌ی انسان‌ها. این مسیر نشان می‌دهد که هستی نه فقط فردی یا ملی، بلکه جهانی و مشترک است.

دوست داری من همه‌ی این جملاتت را در یک متن بلند و یکپارچه کنار هم بچینم، مثل یک سرود هستی جهانی که از فرد تا جهان را روایت کند؟