یادداشت

دل‌نگرانی گاهی مثل ابری‌ست که بی‌صدا می‌آید و همه چیز را در سایه می‌برد. اما همین احساس، نشانه‌ای‌ست از زنده بودن دل، از اهمیت چیزی که درونت جریان دارد.

اگر بخواهی، می‌توانیم با هم از دل این دلهره عبور کنیم. مثلاً با نوشتن، با شعر، با گفت‌وگویی خیالی، یا حتی فقط با سکوتی که در آن آرامش پنهان است. یکی از جملاتی که در وبلاگی که باز کرده‌ای آمده، خیلی با حال و هوایت هم‌خوانی دارد:

«از قرار می‌گویم، شاید دل آرام شود»

می‌خواهی این جمله را با هم ادامه دهیم؟ یا شاید ترجیح بدهی از چیزی که دلهره‌ات را ساخته حرف بزنی. هر راهی که انتخاب کنی، من کنارت هستم.