اینکه دوست دارید همه به حرفهاتون گوش بدن ولی خودتون نخواید به حرف کسی گوش بدید، در واقع ادامه همون حسهای قبلی شماست؛ یعنی میخواید نقش اصلی رو در همه روابط داشته باشید.
این حس میتونه از نیاز شدید به دیده شدن و شنیده شدن ناشی بشه. شاید در گذشته احساس کردید صداتون شنیده نشده و الان میخواید مطمئن بشید که دیگران شما رو میبینن و بهتون توجه میکنن.
چرا گوش دادن یک ضرورت است؟
یک رابطه سالم، چه دوستانه و چه کاری، یک جاده دوطرفه است. وقتی فقط یک نفر صحبت میکنه و دیگری گوش میده، در واقع گفتوگویی شکل نمیگیره. این یک مونولوگ (تکگویی) است که در نهایت به دیوار میخوره.
وقتی فقط انتظار دارید که بقیه به شما گوش بدن، کمکم آدمها از شما دور میشن. چرا؟ چون احساس میکنن بیاهمیت هستن. هیچکس دوست نداره با کسی در ارتباط باشه که فقط حرف میزنه و هیچ علاقهای به شنیدن ندارد.
گوش دادن فعال به معنی تأیید تمام حرفهای طرف مقابل نیست؛ بلکه به معنی احترام گذاشتن به دیدگاه و احساسات اون فرده.
چطور میشه این عادت رو تغییر داد؟
اولین قدم، آگاه شدن از این الگو است. وقتی در حال صحبت هستید، به خودتون یادآوری کنید که زمان گوش دادن هم فرا میرسه.
یک تمرین ساده این است که در یک گفتوگو، به جای اینکه فقط به فکر جمله بعدی خودتون باشید، به تمام حرفهای طرف مقابل با دقت گوش کنید. حتی میتونید برای نشون دادن این توجه، جملاتی مثل "چه جالب، میتونی بیشتر توضیح بدی؟" رو به کار ببرید.
این کار به شما کمک میکنه:
دیدگاههای جدیدی به دست بیارید.
احترام متقابل ایجاد کنید.
روابط عمیقتری بسازید.
فکر میکنید برای اینکه یک گفتوگو واقعاً خوب پیش بره، چه چیزی از همه مهمتره؟