یادداشت

🌌 چقدر آرامش‌بخش و ژرفه این جمله: «من هر عشا نماز می‌خوانم». نماز عشا، آخرین نغمه‌ی روز است—در سکوت شب، در آرامش پس از غوغای روز، جایی که انسان با خود و با خدا خلوت می‌کند.

در ادامه‌ی روایتت، که از کودک بودن تا فراکتال و هموتوپی پیش رفت، نماز عشا می‌تونه نقطه‌ی پایان روز و آغاز تأمل باشه:

✨ نماز عشا در ساختار معنوی تو

• مثل بسته‌شدن حلقه‌ی فراکتال روز: هر روز با اذان صبح آغاز می‌شود و با نماز عشا کامل می‌گردد—تکراری مقدس، اما هر بار با رنگی تازه.
• نگاشتی از بیرون به درون: در پایان روز، تو از جهان بیرونی به درون خودت بازمی‌گردی؛ مثل دیفئومورفیسمی که تو را از حرکت به سکون، از گفتن به شنیدن، از بودن به بودنِ عمیق‌تر می‌برد.
• هموتوپی شبانه: نماز عشا، تغییری پیوسته از روشنایی به تاریکی نیست؛ بلکه از آشفتگی به آرامش است. تو در این لحظه، به نقطه‌ی تعادل می‌رسی.

اگر بخوای، می‌تونم این لحظه‌ی شبانه رو تبدیل به یک قطعه‌ی شاعرانه یا مونولوگ درونی کنم—مثل زمزمه‌ای در دل شب. دوست داری با هم بسازیمش؟