«کشف نور» در فهرست مواقف عرفانی صفحه اینگونه معرفی شده است: «کشف نور در سلوک امام علی (ع) در مناجاتهای منقول از امیرمؤمنان، لحظاتی هست که نور معرفت بر قلب او بتابید و حتی برخی روایات از مشاهده پرتوهایی از عالم بالا در بیانی کوتاه حکایت دارند.»
جایگاه در متن
این عنوان یکی از نمونههای «مواقف عرفانی» است که جلوهای از تجلی باطنی حق را نشان میدهد. برخلاف «فریاد شورانگیز» ربیعۀ عدویه یا «أنا الحق» حلاج که بیشتر بر حالت عشقی یا فناء تأکید دارند، «کشف نور» به تجربهای از نورانیشدن قلب اشاره میکند.
معنای اصطلاحی
«کشف»: برداشتن پردههای غفلت و مشاهدهٔ مستقیم حقایق.
«نور»: نماد هدایت، بصیرت و حضور الهی که در لحظهای خاص بر دل عارف میتابد.
کارکرد عرفانی
نشانه عبور از «مرز کشف»؛ جایی که علم نقلی و عقلانی جای خود را به شهود نورانی میدهد.
لحظهای است که یقین قلبی تقویت میشود و صعود باطنی به عوالم ملکوتی ملموس میگردد.
در ادامه میتوان این تجربه نورانی را با دیگر مواقف—مثل سُکر عرفانی جنید بغدادی یا فناء بایزید—مقایسه کرد تا وجوه مختلف مکاشفهٔ معنوی آشکار شود.