شور عشق الهی در درونش همچون شراب سرریز میشد.
تفسیر «شور عشق الهی در درونش همچون شراب سرریز میشد»
این عبارت، تصویری از اوج سُکر عرفانی و شور سرشار محبت الهی است که:
شور عشق الهی اشاره به جوشش بیمرز و پایدار اشتیاق به حق دارد؛ حالتی که دل عارف را در بر میگیرد و هیچ اندیشهای جز خدا را برنمیتابد.
همچون شراب سرریز استعاره از شراب در متون صوفیانه نمادی است از مستی معنوی. وقتی میگوییم «سرریز میشود»، منظور، افراط در این مستی است؛ دل چنان لبریز میگردد که حد و مرزی برای آن نمیتوان تصور کرد.
ریشه در متن اطراف
در شرح مجلس انسِ جنید بغدادی آمده که با تکرار «لا اله الاالله» به مرحلهای رسید که دیگر خود و غیر را نمیدید و این مستیِ عشق حکایت از حضور بیواسطه و انفجار محبت الهی در سینه او داشت.
با کنار هم نهادن استعاره «شراب» و «سرریز»، نویسنده میخواهد بگوید: این عشق آنچنان زلال و قوی بود که دلِ عارف از آن لبریز شد و خودنمایی حجابهای نفسانی را شکست.
آیا مایلید مقایسهای بین این تصویر و تجربه فناء بایزید یا «أنا الحق» حلاج داشته باشیم تا تفاوت نوعِ مستی معنوی در هر کدام را درک کنیم؟