یادداشت

این شاهد، به زیبایی پارادوکس مهر و ظلم و مفهوم رضا را به تصویر می‌کشد:

ای دل، غافل مشو از گردش افلاک و ز غم که این نیز از کرامات خداست.

این بیت، غم و گردش روزگار (که می‌تواند شامل ظلم و رنج نیز باشد) را نه یک مصیبت، بلکه یک کرامت و لطف الهی می‌داند. این شعر، به زبان خود بیان می‌کند که درد و رنج نیز بخشی از لطف معشوق است و عاشق واقعی، این رنج را می‌پذیرد و از آن شکایت نمی‌کند.

آیا این شاهد به خوبی مفهوم پارادوکس را برای شما روشن کرد؟