یادداشت

تحمل عاشق، تا جایی است که دیگر وجودی از او باقی نماند. در نگاه عرفانی، تحمل عاشق تا زمانی است که به مقام فنا برسد.

هدف از تحمل: رسیدن به فنا

تحمل در این مسیر، یک ریاضت و پالایش روحی است که عاشق را از خودخواهی و منیت (که بزرگ‌ترین موانع رسیدن به وصال هستند) پاک می‌کند. این تحمل تا آنجا ادامه می‌یابد که عاشق دیگر از خود چیزی ندارد که فدا کند، حتی هویت و وجود خود را. در این مرحله، او به فنا می‌رسد و به طور کامل در معشوق حل می‌شود.

پایان تحمل، آغاز وصال

تحمل عاشق پایان ندارد، مگر با وصال. زمانی که دیگر **«تحمل‌کننده»**ای در کار نباشد، یعنی عاشق در معشوق فانی شده است، آنجاست که «تحمل» بی‌معنی می‌شود و وصال رخ می‌دهد.

به عبارت دیگر، شما تا زمانی تحمل می‌کنید که هستی خود را به طور کامل در راه عشق فدا کنید. این پایان تحمل، در حقیقت آغاز بقا و جاودانگی در وجود معشوق است.