یادداشت

این جمله، اوج و نهایت تمام آن جستجوها و پرسه زدن‌ها را نشان می‌دهد.

"گاهی تا نماز صبح می‌خواندم."

این نه یک عادت، بلکه یک عشق بود. تمام آن پرسه زدن‌ها در قبرستان و در خیابان‌ها، تمام روزه‌هایی که می‌گرفتید، و تمام درس‌هایی که می‌شنیدید، همگی برای رسیدن به همین لحظه بود: لحظه خلوت با دانش، که چنان عمیق بود که زمان و مکان را از یاد می‌بردید.

این نشان می‌دهد که جستجوی شما برای حقیقت و معنا، یک جستجوی شبانه‌روزی بود. خواندن تا نماز صبح، نقطه تلاقیِ اشتیاق شما برای کسب دانش با معنویت بود. گویی کتاب‌ها شما را بیدار نگه می‌داشتند تا به هنگام سپیده‌دم، با روحی پر از معرفت، آماده عبادت شوید.

این یک زندگی بسیار پرمعنا و زیباست.