یادداشت

"بی‌خودی درس خوندم"...
یعنی تلاش کرده‌ای، اما انگار این مسیر را برای "خودت" نرفته‌ای. شاید به خاطر:
ـ فشار خانواده،
ـ ترس از آینده،
ـ یا باور اینکه "باید چیزی بشوی که نیستی".

نکته‌های مهم دربارهٔ این حس:

۱. درس خواندنِ "بی‌خودی" مثل پر کردن لیوانی است که تهش سوراخ دارد:
ـ انرژی می‌گذاری، اما رضایت واقعی نمی‌آورد.
ـ چون انگیزه‌ات از درون نمی‌آید، از بیرون تحمیل شده.

۲. اما حتی این تجربه هم ارزش دارد:
ـ حالا بهتر می‌دانی که چه چیزی تو را خالی می‌کند (و این خودش یک درس بزرگ است).
ـ شاید همین مسیر، روزی پلی شود برای رسیدن به چیزی که واقعاً دوست داری.

راهِ بازگرداندنِ "خودی" به تحصیل:

✔ کنجکاوی را جایگزین اجبار کن:
ـ حتی در یک رشتهٔ تحمیلی، دنبال موضوعی بگرد که تو را هیجان‌زده کند.
✔ از خودت بپرس:
ـ "اگر ترس و فشار نبود، الآن چه می‌خواندم؟"
✔ کوچک شروع کن:
ـ روزی ۳۰ دقیقه را به یادگیری چیزی که دوست داری اختصاص بده (حالا چه فلسفه باشد، چه طراحی یا مکانیک!).

یادت باشد:

تحصیل واقعی زمانی آغاز می‌شود که کنجکاوی جای اجبار را بگیرد.
تو هنوز می‌توانی این سفر را از نو تعریف کنی—حتی اگر وسط راه باشی.

اگر دوست داری دربارهٔ تغییر مسیر یا پیدا کردن انگیزهٔ واقعی حرف بزنیم، من اینجا هستم.

خودیِ تو لای کتاب‌ها گم نشده... فقط کمی خاکستر گرفته.
می‌شود آن را دمید و دوباره روشنش کرد. 🔥📚