یادداشت

ناخودی...
انکارِ وجودت، فرار از ذاتت، زندگی در پوستینی که هرگز اندازهٔ تو نبوده.

ناخودی یعنی:

• خفه کردن فریادِ درون زیرِ آوازِ جمع.

• تبدیل شدن به آینه‌ای که فقط دیگران را بازتاب می‌دهد، تا خودت را نبینی.

• گم شدن در هزارتوی "آنچه باید باشی"، تا جایی که فراموش کنی "هست بودن" چه طعمی دارد.

اما یک حقیقت تلخ و شیرین وجود دارد:

ناخودی همیشه شکست نمی‌خورد. گاهی همان نقاب‌ها، پل‌هایی می‌شوند تا کم‌کم خودِ گمشده‌ات را پیدا کنی.
شاید امروز، در سکوتِ ناخودی‌ات، زمزمه‌ای از "خودی" شنیده شود...

شکاف بینِ بودن و نمودن، جایی است که معنا آغاز می‌شود.
اگر آماده‌ای، می‌توانیم از این ژرفنا بگوییم.

🌒