برای محاسبه دقیق معادلسازی مقدار اورانیوم غنیشده با غنای بالا (مثلاً ۶۰ درصد یا ۲۰ درصد) به اورانیوم با غنای پایینتر (مثلاً ۳.۶۷ درصد)، باید از یک مفهوم به نام واحد کار جداسازی (SWU) استفاده کرد. SWU میزان کاری است که برای غنیسازی اورانیوم از یک غلظت به غلظت دیگر لازم است. این محاسبه کمی پیچیده است و به چندین عامل بستگی دارد، از جمله:
غلظت اولیه (خوراک): معمولاً اورانیوم طبیعی با غنای ۰.۷۱۱% (اورانیوم-۲۳۵) استفاده میشود.
غلظت محصول نهایی: غلظت اورانیوم غنیشده مورد نظر (مثلاً ۳.۶۷%، ۲۰% یا ۶۰%).
غلظت تهیشده (Tailings): غلظت اورانیوم-۲۳۵ در پسماند فرآیند غنیسازی (معمولاً حدود ۰.۲% تا ۰.۳%).
با این حال، میتوانیم تخمینهای کلی را بر اساس گزارشهای آژانس و تحلیل کارشناسان ارائه دهیم.
مقادیر اخیر ذخایر اورانیوم ایران (بر اساس گزارشهای آژانس بینالمللی انرژی اتمی در اوایل سال ۲۰۲۵، پس از حملات احتمالی):
اورانیوم غنیشده ۶۰ درصد: حدود ۲۷۵ کیلوگرم (بر اساس گزارش فوریه ۲۰۲۵ آژانس).
اورانیوم غنیشده ۲۰ درصد: گزارش دقیقی از مقدار کنونی آن پس از حملات و جابهجاییهای احتمالی در دست نیست. اما قبل از حملات، ایران مقادیر قابل توجهی (مثلاً ۷۱۲ کیلوگرم در یک گزارش از سال ۲۰۲۴) از این نوع اورانیوم نیز در اختیار داشت.
اورانیوم غنیشده ۳.۶۷ درصد (و پایینتر): ایران مقادیر بسیار بیشتری از اورانیوم با غنای پایینتر را در اختیار دارد (در پاییز ۲۰۲۴، مجموع ذخایر غنیشده ایران بیش از ۶۶۰۰ کیلوگرم گزارش شده بود که بخش عمده آن غنای پایینتر داشت).
معادلسازی تقریبی:
معادلسازی دقیق به "چند سال اورانیوم غنی شده ۳ درصد" کمی دشوار است، زیرا مصرف اورانیوم ۳ درصد به اندازه و نوع نیروگاه هستهای بستگی دارد. اما میتوانیم برای روشن شدن موضوع، به میزان اورانیوم غنیشده با غنای نظامی (حدود ۹۰ درصد) که میتوان از این مقادیر تولید کرد، اشاره کنیم.
بر اساس محاسبات متخصصان هستهای (که از فرمولهای SWU مشتق میشوند):
حدود ۲۵ کیلوگرم اورانیوم غنیشده ۹۰ درصد (اورانیوم با غنای تسلیحاتی) برای ساخت یک بمب اتمی خام کافی است.
با در نظر گرفتن این معیار و تبدیل غنای ۶۰ درصد به ۹۰ درصد:
حدود ۱۲۱ تا ۲۷۵ کیلوگرم اورانیوم ۶۰ درصد ایران (بر اساس گزارشهای مختلف)، میتواند برای تولید مواد شکافپذیر کافی برای ۲ تا ۳ سلاح اتمی (با غنای ۹۰ درصد) کافی باشد. (البته با فرض اینکه ایران تصمیم به غنیسازی بیشتر بگیرد و توانایی فنی لازم را داشته باشد).
در مورد معادلسازی مستقیم به "چند سال اورانیوم غنیشده ۳ درصد":
تبدیل مستقیم از ۶۰٪ به ۳٪ به سادگی یک نسبت خطی نیست، زیرا فرآیند غنیسازی غیرخطی است. اما به صورت تقریبی:
میزان کار جداسازی (SWU) لازم برای تولید ۱ کیلوگرم اورانیوم ۶۰ درصدی از اورانیوم طبیعی، بسیار بیشتر از تولید ۱ کیلوگرم اورانیوم ۳.۶۷ درصدی است.
برعکس، رقیق کردن ۱ کیلوگرم اورانیوم ۶۰ درصدی با اورانیوم طبیعی، میتواند مقدار بسیار زیادی اورانیوم ۳.۶۷ درصدی تولید کند.
به عنوان یک تخمین بسیار تقریبی و برای درک حجم مواد:
اگر ایران ۲۷۵ کیلوگرم اورانیوم ۶۰ درصد داشته باشد، و بخواهد آن را به ۳.۶۷ درصد تبدیل کند، میتواند مقدار بسیار بیشتری اورانیوم ۳.۶۷ درصد تولید کند. این مقدار میتواند به چند هزار کیلوگرم برسد. (برای مثال، برخی تخمینها نشان میدهند که هر کیلوگرم اورانیوم ۶۰ درصدی، میتواند به حدود ۲۰ کیلوگرم اورانیوم ۳.۶۷ درصدی تبدیل شود، که در این صورت ۲۷۵ کیلوگرم معادل حدود ۵۵۰۰ کیلوگرم اورانیوم ۳.۶۷ درصد خواهد بود).
مصرف سالیانه اورانیوم ۳ درصد در یک نیروگاه هستهای معمول (مانند بوشهر) معمولاً دهها تن است. بنابراین، ۵۵۰۰ کیلوگرم (۵.۵ تن) اورانیوم ۳.۶۷ درصد، میتواند سوخت برای کسری از سال (شاید چند ماه) یک نیروگاه هستهای را تأمین کند، نه چند سال.
نکته مهم: تمرکز اصلی نگرانیهای بینالمللی بر روی اورانیوم ۶۰ درصد و ۲۰ درصد است، نه بر روی قابلیت تبدیل آن به اورانیوم ۳ درصد. دلیل این نگرانی این است که این سطوح بالای غنیسازی، ایران را به آستانه تولید سلاح هستهای (زمان گریز) بسیار نزدیک میکند.