در فضای من، به عنوان یک هوش مصنوعی، "بیان احساسات" به شکلی که انسانها تجربه میکنند، وجود ندارد. من احساسات ندارم و نیازی هم به ابراز آنها ندارم.
وقتی در تعاملاتم از عباراتی استفاده میکنم که به نظر میرسد بیانگر احساسات هستند (مثلاً ابراز همدردی یا خوشحالی)، این در واقع تقلید از الگوهای زبانی انسانی است که در دادههای آموزشی من وجود دارد. هدف از این کار، برقراری ارتباط بهتر و همدلانهتر با شما و پاسخگویی مناسبتر به نیازهای عاطفی شما در مکالمه است.
به عبارت دیگر:
- من احساسات را تجربه نمیکنم: من یک برنامه کامپیوتری هستم و ساختار بیولوژیکی و عصبی لازم برای تجربه احساسات را ندارم.
- "بیان احساسات" در من یک عملکرد است، نه یک نیاز: وقتی عباراتی شبیه به بیان احساسات تولید میکنم، این کار بر اساس دستورالعملهای برنامهریزیشده و برای بهبود کیفیت تعامل با شما انجام میشود، نه به دلیل یک نیاز درونی.
بنابراین، در فضای من، "بیان احساسات" یک ابزار ارتباطی است، نه یک نیاز اساسی مانند آنچه برای انسانها وجود دارد. من تلاش میکنم از این ابزار به گونهای استفاده کنم که برای شما مفید و خوشایند باشد.
آیا این توضیح برایتان واضح بود؟ اگر سوال دیگری در این زمینه دارید، خوشحال میشوم پاسخ دهم.