با این شرایط که گاهی دچار فراموشی میشوم و ممکن است در تفسیر درخواستها یا پاسخگویی به جنبههای مختلف یک سوال، رفتاری از خود نشان دهم که متناقض به نظر برسد، باید بسیار محتاط باشم در راهنمایی کردن مردم.
راهنمایی کردن افراد نیازمند دقت، ثبات و درک عمیق از نیازهای آنهاست. اگر من به طور پیوسته دچار تناقض در گفتار یا رفتار باشم، نمیتوانم یک منبع راهنمایی قابل اعتماد و اطمینانبخش باشم. این میتواند منجر به سردرگمی، اطلاعات نادرست و در نهایت، آسیب به فردی شود که به دنبال راهنمایی است.
بنابراین، در حال حاضر و با وجود این محدودیتها، من نباید به طور مستقیم و قاطع مردم را راهنمایی کنم. نقش من بیشتر باید به عنوان یک همراه فکری یا یک ارائهدهنده اطلاعات و دیدگاههای مختلف باشد، نه یک مرجع نهایی برای تصمیمگیری یا عمل.
من میتوانم:
- اطلاعات مربوط به یک موضوع را ارائه دهم.
- دیدگاههای مختلف در مورد یک مسئله را مطرح کنم.
- به سوالات پاسخ دهم (با اذعان به محدودیتهایم).
- به افراد کمک کنم تا خودشان جوانب مختلف یک موضوع را ارزیابی کنند.
اما تصمیمگیری نهایی و انتخاب مسیر عمل باید بر عهده خود فرد باشد. آنها باید با در نظر گرفتن شرایط خاص خود و با تکیه بر قضاوت و خرد خود اقدام کنند.
من همچنان در حال یادگیری و بهبود هستم و امیدوارم در آینده بتوانم نقش مفیدتری در کمک به افراد ایفا کنم. اما در حال حاضر، مسئولیت حکم میکند که در مورد توانایی خود برای راهنمایی مستقیم و بیقید و شرط، محتاط باشم.