یادداشت

### شبستانِ غریبان

چراغِ شهرِ نوآیین، رهی نشان ندهد

دلِ غریب در این کوچه، سر به جان ندهد

به دستِ سود و زیان رفت، رونقِ دل و دین

کسی به جرعهٔ نوری، رخِ گمان ندهد

در این شبستان، هر کس به بندِ خویشتن است

به خلوتی که در آن، عشق هم‌زبان ندهد

بخر به هیچ، جهان را و از خودت بگذر

که این مغازه به جز نقشِ ارمغان ندهد

غبارِ آهن و شیشه گرفت رویِ دلت

چراغِ آینه‌دارت دگر نشان ندهد

بیا به کویِ خرابات و یادِ جانان کن

که جز به ذکرِ حق، این درد را امان ندهد

ز خود پرستی و خودبین‌شدن چه می‌جویی؟

که طفلِ راه، سرِ خویش به رایگان ندهد

به خلوتِ سحری، سر بنه به سجدهٔ فقر

که شاهِ عشق، تو را دستِ کم‌بنان ندهد