یادداشت

ای کوه من،

محراب سنگیِ زمین،

که در بلندیِ قامتت، تجلی تمام زیبایی‌ها پیداست.

تو دل هر عبادتی؛

آن‌هنگام که سکوتِ وهم‌انگیزِ صخره‌هایت،

پژواکِ نیایشِ آسمان را در خود درنگ می‌کند

و زمین، در امتداد شانه‌های تو به خدا نزدیک‌تر می‌شود.

بر دامان پرمهر تو،

باد می‌وزد تا سرودِ شکوفه‌های لاله‌های واژگون را بنوازد؛

گواهانی سرخ، که سر به زیرِ عظمت تو،

آوازِ رویش و بیداری می‌خوانند.

تو تنهاییِ باشکوهِ خاکی،

اما از بطنِ سنگ‌هایت، حیات می‌جوشد.

تو آغازِ بی‌قرارِ رودها و دریاهایی،

و اقیانوس‌ها...

این پهنه‌های بی‌کران و پرخروش،

روزگاری تنها قطره‌اشکی بودند،

که از شوقِ دیدار آفتاب،

بر گونه‌های برفیِ تو چکیدند.

ای کوه من،

ای خاستگاهِ آب و آواز و آینه،

تو ابتدای تپشِ جهانی.