یادداشت

به دوشِ کوه، باری از تجلی
به قله، اوجِ آن سِرّ مُعَلّی

نه سنگی سرد، او روحِ زمین است
همان مأوای امن و هم‌نشینی است

چو بر او پا نهی، خود را بیابی
میانِ صخره‌ها، صد جانِ آبی

درونش عالمی از نور و آذر
برونش ساکت و آرام و محشر

اگر این کوه، مقصد باشدت جان
به اوجش می‌رسد، همت به کیهان

به کوهت تکیه کن، کآرامِ جانی
که او گنجینه‌یِ هر دو جهانی