یادداشت

بویِ پاکِ سبزه‌ها، من را به بالا می‌کشد

عطرِ سرخِ لاله‌ها، دل را به صحرا می‌کشد

کوهِ من با قامتش، با آن سکوتِ باوقار

روحِ بی‌تابِ مرا، تا مرزِ رؤیا می‌کشد

راهِ باریکِ دمن، از بینِ سنگ و چشمه‌ها

پایِ خسته از زمین، تا قله‌ی ما می‌کشد

برفِ سیمینِ فراز، با نورِ لغزانِ سحر

دیده‌ی مشتاق را، زان‌جا به اینجا می‌کشد

آفتابِ گرم‌رو، با دستِ روشن از امید

طرحِ نابی بر تنِ آن قله‌ی زیبا می‌کشد

دل به امیدِ صعود و بوسه‌ای بر پیشانی‌اش

بارِ سنگینِ سفر، با عشق و تنها می‌کشد

مهرِ این کوهِ بلند، با آن حریمِ بی‌صدا

هر نگاهِ خسته را، از کلِ دنیا می‌کشد