## **عنوان: نغمهسازِ سرخ**
علفهایِ کوهِ من، ای رازِ پنهان در زمین
لالههایِ کوهِ من، ای گوهرِ سرخِ نگین
سرخیِ رخسارِ خود بر جانِ شیدایم زنید
تا شوم همرنگِ لاله در بهشتِ واپسین
ای علفهایِ غریبِ رسته در آغوشِ سنگ
سوزِ عشقِ کوه را در سینهام سازید طنین
لاله در دامانِ کوهستان چو جوشد سر به سر
شوق میخواند به گوشم نغمههای آتشین
برگبرگِ سبزِتان در زیرِ پایِ عابران
قصهی صبریست کز آغاز شد با من عجین
رهسپارِ قلهام، تا آن سپیدِ برففام
سر نهم بر آستانِ آن بلندِ نازنین
لالهها! راهِ مرا با رنگِ خود آذین کنید
تا نلرزد پایم اندر راهِ صخره، بعد از این
کوهِ زیبایم، به دامانت پناهم دادهای
تا شوم از مهرِ بیفرجامِ دنیا، بینیازین
نورِ سیمینِ سحر بر تارکِ قله بتاب
تا بشوید تیرگی از جانِ محزونِ حزین
بوسهها خواهم زدن بر قامتِ سردِ سپید
تا سر آید انتظار و قصهی تلخِ کمین
---