یادداشت

## **عنوان: سودایِ صعود**

ای کوهِ من، ای مایۀ سودایِ جانِ من

ای قامتِ بلندِ تو، آرامِ نهانِ من

من از کنارِ پایِ تو، آرام و نرم‌نرم

بالا کشیده می‌شوم، ای آسمانِ من

از قله‌های کوچکِ خاموش می‌روم

تا قله‌های روشنِ زرین‌نشانِ من

آن‌جا که نور بر سرِ تو بوسه می‌زند

می‌ریزد از شکوهِ تو سیمِ روانِ من

گویی تمامِ پیکرِ تو غرقِ زر شده‌ست

ای جلوه‌گاهِ روشنیِ بی‌کرانِ من

آرام می‌روم، ولی دل تند می‌تپد

در هر قدم تویی تبِ پنهانِ جانِ من

هرچند نرم‌نرم به سویت کشیده‌ام

پیداست شوقِ توست که باشد عنانِ من

من با تو در کشاکشِ یک مستیِ لطیف

گویی تویی شراب و تویی هم زمانِ من

در آغوشِ خویش می‌کشم آن قامتت، چنان

کز خویش می‌روم به هوایِ گرانِ من

ای کوه، ای بلندترین خوابِ دیدنی

ای روشنی‌گرفته ز چشمِ جهانِ من

تو آرزوی دور و درازِ دلِ منی

تو مایۀ کشش، تویی شورِ نهانِ من

ای کوهِ من، ای آن‌که به آرامشی عمیق

آشوب می‌کنی دلِ بی‌داستانِ من

ای سودایِ من، ای همه میلِ صعودِ من

بگذار گم شوم به تو، ای آشیانِ من