یادداشت

کوه مهربان من،

مرا غرقِ احساس می‌کنی.

سفیدیِ قله‌های تو

و نوری که بر بلندای تو می‌تابد،

نگاه مرا

لبریزِ شور و شیدایی می‌کند.

تو را در آغوش می‌کشم،

بر قله‌های سپیدت

بوسه می‌زنم،

و جانم از این همه عشق

سیراب نمی‌شود.

چشم می‌بندم،

چشم می‌گشایم،

باز هم تویی

که بر لبانِ شوقم

بوسه می‌شوی.

مهرِ تو

تمام نمی‌شود،

و دلِ من

از تو

هرگز

جدا نمی‌شود.