یادداشت

نیمه دگر رسید و هنوز آتشِ نبرد

در سینهٔ دو سپاه، شعله زد، نه سرد

موازنه بر مرادِ سپیدان نمود روی

لیک این توازنِ ظاهر، چه زود شد چو گرد

جنگ از زمین گذشت و به پهنای آسمان

گه تیره‌گون چو شب، گه چو صبحِ بی‌درد

داور—نه داورِ داد—ز جنسِ پرده‌نشین

حکم آشکار کرد و نهان داشت صد نبرد

بینندگان، بسی، هم‌خونِ دیوِ سیاه

مگر اندکی ز سپیدانِ پاک‌مرد

سنگربانِ سپید از حصارِ خویش برون

رفت و در آن نفس، فریادِ «گل!» برآورد

شکستِ سپید سنگین نشست بر سرِ کار

چو سنگِ کوه، فرود آمد و نکرد ترد

سپید، ستاره‌های گران را نیاورد

شاید که بود نقشه‌اش جنگِ دیر و خرد

مربی سپید پیِ ضربهٔ آخر گرفت

ستاره‌های تند و تنومند آورد

سیاه آمد و خطا پشتِ خطا آفرید

بی‌مایه در نبردِ بزرگ، بی‌هنر، بی‌مرد

سنگربانِ سپید—آن ستارهٔ بی‌بدیل—

بر تک‌فرصتِ سیاه، سدی شد چو دژِ گرد

چون سیاه بی‌رمق شد و میدان رها نمود

میدان رحم نکرد؛ فرصت آمد و گذر کرد

ضربه دگر نشست و «گل» از سپید رسید

سیاه سرافکنده شد، بی‌نتیجه، بی‌برگ

**نتیجهٔ حکمی:**

اگر «میزان» واژون شود، عدالت نام می‌ماند؛

و سرنوشتِ بازی را کجیِ ترازو رقم می‌زند، نه صرفِ کارزار.

---