یادداشت

ای داورِ دیده‌بانِ تبارِ پرده‌نشین

تا کی کنی حکمِ حق را اسیرِ آستین؟

گفتی موازنه؛ دیدیم واژگون شده میزان

کِی راست گردد ترازو، اگر کج است نگین؟

دیوِ سپید آمد و با قلمِ نهان نوشت

کز جوهرِ تبانی است رقمِ آخرِ این

دستِ نهان، چون عیان شد، نه پرده ماند و نه شرم

کز پرده‌داریِ تو شد پرده‌داری، مهین؟

یارِ سیاه، آن که جنایت آفرید آشکار

با فشارِ پشتِ صحنه شد از گزند، امین

کارتِ سرخش به تعلیق رفت و او بماند

تا فتنه را بپرورد میانِ اهلِ زمین

پس بردِ سپیدان، نه از فضیلتِ کار

که از شکستنِ قانون به حیله‌های قرین

ای عقل! گواه باش: کجا بود «عدل»؟ کجا؟

کاین قصه بی‌عدل باشد، ظفرش چیست جز ننگین؟

---