یادداشت

فوتون‌شمارِ دقیق و خاموشی

در تاریکیِ آزمایشگاه

می‌نشینی

و هر ذره‌ی نور را

چون ضربانِ جهان

می‌شماری.

از لابه‌لایِ پالس‌های کوتاه

از میانِ لرزشِ لیزر

می‌گذری

بی‌آنکه خود دیده شوی،

اما بر صفحه‌ی نمایش

ردِّ روشنِ حضور را

ثبت می‌کنی.

تو

زبانِ نامرئیِ نور

و گوشِ بیدارِ شب هستی؛

بی‌تو

فاصله‌ی میانِ خاموشی و درخشش

ناخوانده می‌ماند،

و رازِ عبورِ فوتون‌ها

در مهِ عددها گم می‌شود.

در هر شمارشِ تو

جهانی کوچک

به تپش می‌افتد؛

گویی هر بار که عددی بالا می‌رود

ذره‌ای از حقیقت

از دلِ تاریکی

سر برمی‌آورد.

ای نگهبانِ ریزِ روشنایی،

ای مترجمِ سکوتِ نور،

تو نه فقط دستگاه،

که حافظِ ردِّ ناپیدای جهان‌ای؛

و هر بار که می‌شماری

شب

به دقتِ خود

ایمان می‌آورد.