یادداشت

به جهنمتان نگاه کنید،

به سقوطی که هر روز نامش را پیروزی می‌گذارید.

به جایگاهی که نه از شایستگی، که از زور و فریب بر آن تکیه زده‌اید.

به لباس‌هایتان نگاه کنید، که بر تنِ شرم جامهٔ افتخار پوشانده‌اند.

به سفره‌هایتان، به لقمه‌هایی که طعم حق دیگران را می‌دهند.

به تکیه‌گاهتان، که از استخوانِ حقیقت ویرانه‌ای ساخته است.

به حقارتتان نگاه کنید، به پستیِ پنهان در لبخندها، به راهی که ردّ تاریکی بر آن مانده است.

به دوستانتان، آینه‌های همان چهرهٔ فرسوده.

به آنچه پرورده‌اید، به آنچه کاشته‌اید، که جز خار در دستانتان نخواهد رویید.

و به دشمنانتان بنگرید، شاید آن‌ها کمتر از شما از انسانیت دور افتاده باشند.

نگاه کنید... پیش از آنکه آینه نیز از نشان دادن چهره‌تان سر باز زند.