یادداشت

:::
**سالِ اندوه**

سالِ اندوهِ کودکانِ کار،
دست‌های کوچک
زیر بارِ روزگارِ بزرگ.

سالِ اندوهِ پیرمردانِ کار،
شانه‌هایی خمیده
که هنوز بارِ نان را می‌کشند.

سالِ اندوهِ پیرزنانِ کار،
چشم‌هایی خسته
که در سکوت
چرخِ زندگی را می‌گردانند.

سالِ اندوهِ زنانِ کار،
که میانِ رنج و امید
راهی باریک می‌جویند.

سالِ اندوهِ جوانان،
گروهی در دستِ هوس‌بازیِ زمان،
گروهی گرفتارِ سرخوردگی.

نسلی شکسته
میانِ حال و آینده
در کشاکشِ موج‌ها.

و ما
چونان قایقی بی‌ساحل
در دریایی مواج
سرگردانیم؛

دریایی
که برای خویش
آرامشی نمی‌یابد.
:::