:::
**قصیدهٔ سوگندِ بیداری**
فردا اگر قلعه فرو ریزد
اگر لایههای دفاع
شکاف بردارد
اگر یارانم
در پیچِ حیلهها گرفتار شوند
اگر نقشهها
چون سایه بر میدان بیفتد
اگر برگزیدهها
خسته شوند
اگر ناجوانمردانه
ما را به بندِ تاکتیک
به بندِ خشونت
به بندِ حیله بسپارند
من…
خود را نمیبخشم.
نه!
نه!
نه!
من فریاد میزنم
در دلِ میدان
در دلِ آسمان:
باور!
باور!
بیدار!
بیدار!
هرمز!
هرمز!
آتش!
آتش!
فتح!
فتح!
و موجِ صدا
از کوه تا دریا
از شهر تا میدان
میپیچد:
ایران!
ایران!
ایران! حمله!
ایران! حمله!
اگر شب بیاید
ما آتش میشویم
اگر دیوار بشکند
ما موج میشویم
اگر بند بیاورند
ما فریاد میشویم.
باور!
فتح!
هرمز! هرمز!
بیدار!
آتش!
حمله!
ایران!
ایران!
تا زمین بداند
تا زمان بداند
که این صدا خاموش نمیشود:
ایران!
ایران!
حمله!
ایران!
حمله!
:::