یادداشت

::

**عنوان: سرودِ حمله**

بزن طبلِ میدان، زمانِ هجوم است

دلِ سکوها لبریز از خروش است

یک نام در این موجِ طوفان:

**ایران! ایران!**

در دروازه، چون کوه و ایمان

ایستاده نگهبانِ میدان

**باورِ سیصد و هفتاد و سه** بیدار

چشمش به افق، دلش استوار

فریاد بزن با دل و جان:

**ایران! ایران!**

چهار آذر در خطِّ دفاع

دیوارِ امید برای این دیار

**نور** می‌درخشد چون برقِ سپیده

**قدیر** ایستاده، استوار و چکیده

**قادر** چو صخره در قلبِ نبرد

**هرمزِ ** تیز و رها در گذر

بگو با هم، با طنینِ نهان:

**ایران! ایران!**

در قلبِ زمین، نبضِ کارزار

**فاتحِ سیصد و سیزده**، مردِ بیدار

کنارش **ذوالفقار**، رعدِ بلند

و **دزفول**، آتشی بی‌گزند

بخروش ای میدانِ جوان:

**ایران! ایران!**

و حالا زمانِ یورش رسید

زمانی که دشمن ز هیبت لرزید

از راست بتازد **حاج قاسم** چون باد

در قلبِ زمین ایستاده **عماد**

و از چپ، خروشان چو آذرِ آسمان

**خرمشهرِ چهار**، غرورِ ایران

بکوبید بر طبلِ میدان:

**ایران! ایران!**

تا فریاد پایان، یک نام بماند

در قلبِ جهان این فریاد بماند:

**ایران! ایران!

ایران! ایران!**

:::