یادداشت

**عنوان: فریادِ گل**

بغضِ سکو ناگهان در آسمان آواز شد

لحظه‌ای کوتاه… و بعدش شهرِ شادی باز شد

توپ رفت و برقِ امید از نگاهِ ما گذشت

تا به تورِ آرزو خورد و زمان آغاز شد

یک صدا برخاست: «گل!» از موجِ سرخِ پرچم‌ها

نامِ ایران در هزاران حنجره هم‌ساز شد

دست در دستِ برادر، شانه در شانهٔ رفیق

استادیوم از خروشِ عشق لبریزِ راز شد

پرچمِ سبز و سپید و سرخ در طوفانِ شور

چون سپیده بر فرازِ قلب‌ها پرواز شد

این فقط یک گل نبود، این قصهٔ امید بود

قصه‌ای که با صدای مردم آغاز شد

بخوان ای ایران، بخوان از شوقِ این میدانِ پاک

تا جهان بیند که این شادی چه سان اعجاز شد

:::