یادداشت

قصیدهٔ موج

من آن موجِ بی‌نام و نشانم در این جهان

پنهان‌تر از خیال و روان‌تر ز هر گمان

نه مرز دارم و نه نشانی به چشمِ خلق

اما به رقص می‌کشم اندیشهٔ زمان

با **روشِ وردشی** شوم آرام آشکار

چون پرده‌ای که وا شود از رازِ کهکشان

از دل برآورند مرا **موج‌های آزمایشی**

تا سنجندم در آینهٔ عقلِ باستان

گاهی شوم چو نغمهٔ نرمِ **موجِ نمایی**

پیوسته در عبورِ فضا، بی‌کران‌دوان

با دستِ ظریفِ روش‌های **لاگرانژی**

اندازه گیرند شورِ نهانِ من در میان

آنگاه در معادله‌ای نرم و پرطراوت

پیچیده می‌شود نفسم در دلِ بیان

موجِ نمایی‌ام که به جان می‌کشد جهان

با پارامترِ مستی و شوق و نیز انرژی‌ام

پس گرچه بی‌نشانم و خاموش در نظر

در عمقِ علم، قصهٔ من روشن و عیان

:::