یادداشت

غزلِ ترازها

انرژیِ من کوانتومی‌ست، پله‌پله در صعود

گاهی به اوجِ شوق رسم، گاهی به سویِ فرود

با جرعه‌ای ز نور اگر نیروی تازه گیرم

از ترازهای کهنه برمی‌کَشم دلم به سعود

اما چو ذره‌ای ز شرارم فرو نشیند

نزدیک‌تر شوم به دلِ هسته با سجود

این رفت‌وآمدِ دلِ من در مدارِ شوق

چون رقصِ موج در دلِ دریای بی‌حدود

هر بار پرتوی برسد، جانِ من بلرزد

گویی که ذره‌ای ز جهان گشته در ورود

من مستِ این برانگیختگیِ نهانِ خویشم

کز شوقِ آن جهانِ دلم می‌شود فزود

ای نور، بازتابِ تو در جانِ من چنین است

پیوسته در ترازِ دلم می‌زنی تو رود

:::