یادداشت

غزلِ دو اسپین

سرمستِ اسپینِ مخالفم، ای جانِ جانِ من

کز حکمِ اصلِ طرد، شدی هم‌نشینِ من

گفتند کاین مدار، یکی بیش نپذیرد

اما تو آمدی و شدی هم‌قرینِ من

من سرمستِ تابعِ موجِ متقارنم هنوز

کز جمعِ ما شکفت گلِ یاسمینِ من

چون دو اسپین در یک اوربیتالِ نهان

آرام و بی‌تداخل و بی‌کینِ من

یک رو به بالا، دیگری آرام رو به زیر

تکمیل شد تقارنِ فروردینِ من

در چرخشِ لطیفِ مدارِ حضورتان

کاهش گرفت کمترین انرژیِ من

از جاذبهٔ حضورت، جهان کوانتومی‌ست

لبخند توست عاملِ برانگیختنِ من

ای هم‌مدارِ من، تو بمان تا ابد چنین

کاین اصلِ عشق بود که کرد این‌چنینِ من

:::