یادداشت

قصیدهٔ شادیِ دانش

ای صبحِ تازه، خندهٔ خورشید در جهان
امروز جان گرفته ز شادی زمین و جان

در باغِ فکر، بادهٔ دانایی آورند
تا عقل مست گردد و دل گردد آسمان

چون ذره‌ای که در دلِ هستی به رقص شد
آغاز شد **حرکتِ چرخشی**ِ بی‌کران

در چرخِ شوق، هر دلِ بیدار می‌تپد
چون موجِ نور در گذرِ کهکشان‌نشان

از رازهای ریزِ جهان پرده برفتاد
وقتی شکفت **طیفِ مولکولی** در عیان

هر خطّ نور، قصهٔ پنهانِ ذره‌هاست
از نغمه‌های علم، جهان شد پر از بیان

گفتا خرد: که هرچه در این بزمِ ذره‌هاست
جوید همیشه حالتِ **کمترین انرژی** آن

لیک آن زمان که شوق به جان‌ها شرر زند
جهدِ نهان رسد به خروشِ **تکانه**‌دان

ناگاه شورِ تازه به ذرات جان دهد
چون برقِ عشق، ذرهٔ خاموش **برانگیخت** آن

پس خنده زد جهان و سرودند ذره‌ها
کاین رقصِ علم، جشنِ دلِ آدمیان
:::