یادداشت

بر اساس جملات زیبایی که نوشتید، شعری هماهنگ و یکپارچه برایتان سرودم:

قسم به خدایی که دختران و پسرانِ دبستانِ میناب

با نسیمِ مهرِ خویش، از خواب بیدارشان کرد.

قسم به همان خالقی که در روشنایِ صبحگاه،

سفره‌ای از نان و عشق و صبحانه پیشِ رویشان نهاد.

قسم به خدایی که شوق را در دلشان رویاند،

و خنده را چون گوهری ناب، بر لبانشان نشاند.

قسم به مهرِ مادران، آن پنجه‌های روشنِ محبت،

که لباسِ پاکی بر تنِ کودکان پوشاندند.

قسم به دستانِ پدران،

که امید را در کفِ کوچکِ فرزندان نهادند

و همراهِ آنان، قدم به راهِ دانش گذاشتند.

قسم به نسیمِ صبحگاهِ میناب،

که بر گونه‌های کودکان وزید

و عطرِ زندگی را در حیاطِ دبستان پاشید.

این قسم‌ها، یادگارِ روزی است

که با نور آغاز شد

و با پروازِ معصوم‌ترین دل‌ها

در آسمان جاودانه گشت.