یادداشت

مثنوی جدید شامل

کاسکو یی میان روحانیان

درس صداقت و امانت می دهد

**عنوان:** مثنوی صداقت و امانت

**بدنه:**

در دلِ جمعِ مَردانِ خدا،

جایی که نورِ حق بود آشنا،

کاسکویی آمد، با زبانی گویا،

نه زِ طوطی، نه از بلبلِ شیدا.

لیک از جنسِ دیگر، رنگین و پر شور،

پیامی داشت، از مِهر و از نور.

میانِ عالمان، عارفان، زاهدان،

نشست و درسِ امانت را، داد نشان.

نگاهش بود، چون آینه‌ی صافی،

که هر خیانت، در آن گشت کافی.

اگرچه خود، نه انسان بود و نه ناطق،

ولی معنایِ "صداقت" بود، شاهق.

زِ هر دروغ، زِ هر مکر و فریب،

حذر می‌کرد، چون تیغِ غریب.

و این سان، کاسکو، با سکوتِ پُر معنا،

به روحانیان، آموخت، راستی را، صفا را.

که امانت، گوهری بس گرانبهاست،

و صداقت، راهِ رسیدن به خداست.