یادداشت

حتماً 🌿

در این شعر، مصرع معروف «مرغ باغ ملکوتم» (از مولانا) را در دل شعری تازه و هم‌وزن گنجاندم تا هم طنین عرفانی آن حفظ شود و هم رنگی از تازگی داشته باشد:

---

**مرغ باغ ملکوتم، نه از این دام و دِلم**

بوی یاری شنوم، در نفَسِ بادِ سحرم

خار و خاک این جهان، بندِ پریشانِ تن است

بال اگر یابم و پر، سوی حقیقت بپرم

چشم دل باز شود، هر چه نه او نیست، نَبین

جان شود مست و خموش، تا که رسد در حَرَمِش

گر تو هم مرغ همایی، ز قفس یاد مکن

که نمانَد قفسِ خاک، چو رسیدی به رَمش

---

می‌خواهی همین شعر را در قالب خاصی (مثلاً غزل، رباعی، نیمایی یا سپید) بازنویسی کنم؟