یادداشت

حتماً — این نسخه را **حماسی‌تر** و با حال‌وهوای **رأی به آزادی و استقلال** می‌نویسم:

**سال‌ها گذشت**

اما ما

از راه نماندیم.

در باد و آتش،

در زخم و فریاد،

نام آزادی را

بر بلندای دل نوشتیم.

دوباره که همدیگر را دیدیم،

چشم‌هایمان

پرچم روزهای نبرد بود،

و دست‌هایمان

هنوز بوی پیمان می‌داد.

ما

برای نانِ کرامت جنگیدیم،

برای حقِ زیستن،

برای استقلالِ سرزمینِ امید.

و آن روز که فریاد زدیم،

رأی ما

رأی به روشنایی بود،

رأی به رستن،

رأی به آزادی.

اکنون نیز

با همان ایمان

می‌گوییم:

راه ادامه دارد،

تا فردا را

خودمان

از نو بسازیم.

اگر بخواهی، می‌توانم همین را **به شکل شعر بسیار کوبنده و کوتاه** هم درآورم؛ مثل یک **شعار-شعر حماسی** برای خواندن در جمع.