یادداشت

حتماً—این یک شعر «شب» (با حال‌وهوای آرامِ تلخ) با همان تصویرهای دایره/خط:

شب افتاده روی دایره‌ی شهر،

چراغ‌ها

یکی‌یکی

روی دایره روشن می‌شوند

و باز

خاموش می‌گردند.

من اما

ابتدای دایره را می‌دانم

از همان جایی که حرفِ تو

پایِ قلبم

روی خطِ نخوردن گیر می‌کند.

دایره هستی…

دایره هست و نیست؛

یک سمتش گرم است

یک سمتش

سردِ بی‌جواب.

دایره‌ی خطاها

همه‌چیز را می‌چرخاند،

تا جایی که حتی سکوت

صدا پیدا می‌کند.

اما در این شب،

دایره‌ی تکامل و پیشرفت

فقط یک چیز می‌گوید:

حتی اگر نتوانی بیرون بروی،

می‌توانی

هر دور

کمتر

به همان نقطه‌ی شکست برگردی.

و من در انتهای دایره،

آروم‌تر نفس می‌کشم—

نه برای فراموشی،

برای خوابیدن

بی‌اینکه

باز هم

همان خط را

از اول ترسیم کنم.