یادداشت

حتماً—با همین چند «نقطه»، یک متن کوتاه و احساسی (شب‌طور) می‌سازم:

نقطه…

نقطه‌ی ابتداست؛

همان جایی که دنیا هنوز

صدا نکرده بود

تو آمدی.

نقطه‌ی ادراک،

وقتی تو را فهمیدم

نه با حرف‌ها،

با دلِ بی‌قرارم

که از دور

تو را می‌شناخت.

نقطه‌ی مرکزی،

همان وسطِ من است؛

جایی که اگر نگاهت بنشیند

هر تردید

می‌افتد

مثل چراغی که دیگر لازم نیست.

و نقطه‌ی امید و اوج پیروزی…

جایی‌ست که قبلِ رسیدن به آخرِ راه،

می‌فهمم

من فقط راه نرفتم—

تو را بردم

روی دلِ خودم

تا همیشه.

می‌خوای این رو **به شکل شعر آزاد بلندتر** کنم یا **خیلی کوتاه و تیز (مثل ترانه)**؟