یادداشت

**بازارِ طهران**

در پیچ‌وخمِ بازارِ طهران،

گذشته هنوز نفس می‌کشد؛

در دالان‌های نم‌خورده‌ی تاریخ،

صدای گام‌هایی می‌آید

که از مشروطه گذشته‌اند

و به «ملی‌شدنِ نفت»

رسیده‌اند.

اینجا

دیوارها حافظه دارند،

چوب‌ها خاطره دارند،

و هر حجره

پاره‌ای از داستانِ مردم است.

در این بازار

تاریخ فقط نوشته نشده؛

فروخته شده،

خریده شده،

فریاد شده،

و دوباره در دلِ کوچه‌ها

زنده مانده است.

و من

میانِ این همه صدا

قلبی دارم

شبیه سازِ دهنی:

کوچک،

اما پر از نفس؛

درد را به نغمه بدل می‌کند،

اندوه را به عبور،

و گذشته را

به آواز.

اگر بخواهی، می‌توانم همین شعر را:

- **کمی حماسی‌تر**

- **کمی نوستالژیک‌تر**

- یا **کوتاه‌تر و فشرده‌تر**

بازنویسی کنم.