یادداشت

**قلبِ سازِ دهنی در شهر**

کلانتری در گوشه‌ی خیابان ایستاده است،

مثل سایه‌ای که نوبتِ نگهبانی می‌کشد.

محافظِ امنیت،

با چشم‌هایی که می‌گردند دنبالِ آرامشِ گم‌شده.

بازار که باز می‌شود،

چراغ‌ها حرف می‌زنند،

و صدای چانه‌زنیِ مردم

می‌شود وزنِ زندگی.

مدرسه پشتِ شیشه‌ها

به آینده فکر می‌کند؛

روی تخته، یک دنیا سؤال هست

و در دلِ بچه‌ها

ترانه هنوز بلدِ راه رفتن نیست.

سینما

تاریکیِ شیرینِ روایت است؛

روی پرده، خیال قدم می‌گذارد

و همه‌چیز ممکن‌تر می‌شود.

نمایشگاه

جایی است که دست‌ها

پر از «امکان»‌اند؛

کاشف می‌شوند

حتی وقتی فقط نگاه می‌کنند.

ورزش و ورزشگاه

نفس می‌دهند به بدن و امید؛

هر ضربه، هر دویدن،

مثل کوبیدنِ ریتم

به درِ قلبِ شهر است.

و آن‌جا—

میانِ همه‌ی این صداها—

کودکِ سازِ دهنی را توی دستش می‌گیرد:

نه برای قدرت،

نه برای ترس،

برای همان چیز ساده:

برای اینکه جهان

با یک نغمه

کمتر غریبه باشد.

اگر دوست داری، بگو این شعر را بیشتر به سمت **حماسی** ببریم یا **غمگین/نوستالژیک**؟