یادداشت

**بارانِ حیات**

باران می‌بارد…

پاک،

مثلِ دستی که گناه را می‌شوید.

حیات را نفس می‌دهد

به رگ‌هایِ خشکِ زمین.

چترها باز می‌شوند؛

سقفی در برابرِ لطافتِ آسمان.

اما گوشِ دل،

صدایِ چک‌چکِ هر قطره را می‌شنود،

مثلِ ضربانِ آفرینش.

قطره، قطره،

آب می‌شود در جانِ باغ‌ها،

در ریشه‌هایِ تشنه،

در آرزوهایِ پنهان.

و گاه

وقتی آسمان دلش می‌گیرد،

سیل می‌شود؛

قدرتی که پاک می‌کند،

می‌شوید،

و راه را برایِ حیاتی تازه باز می‌کند.

حتی زیرِ چتر،

حتی در هیاهویِ سیل،

نغمه‌یِ زندگی

در چک‌چکِ باران

گم نمی‌شود.

دوست داری کمی رویِ **قدرتِ پاک‌کنندگیِ باران** یا **نمادگراییِ آن در زندگی** تمرکز بیشتری کنم؟