یادداشت

### ترانه‌ی مردمِ بیدار (با الهام از کلمات شما)

مردم خوب‌اند،

شب تا صبح همه بیدار.

در تمام خیابان،

رویِ سنگِ میدان،

بسیار—حداقل یک بار—

صدا می‌ایستد و نگاه می‌کند.

مادران،

پیرمردان،

در بستر با پرچم،

دیر یا زود،

دوباره راه را نشان می‌دهند.

ما مخالفِ مذاکره نیستیم؛

استاد،

میانِ کلمه‌ها

چشم می‌گشاید: مذاکره—اما نه به تسلیم.

نه به تسلیم،

بریم نقد کنیم؛

نقد،

نه از سرِ شکستن،

از سرِ ساختن.

و ما همیشه محتاجِ فرهنگیم—

فرهنگی که از دلِ مردم می‌روید،

در شب می‌ماند،

تا صبحِ فردا.

اگر دوست داری، می‌تونی بگی این متن را **کوتاه‌تر و ضرباهنگی‌تر** کنم (مثل ترانه‌ی سرود) یا **تار و پودش را فلسفی‌تر** کنم.