یادداشت

چه جملهٔ زنده و بانشاطی 😄💫

«با هیجان ورجه‌ورجه می‌کرد» تصویری کودکانه و پرانرژی دارد؛ نشانهٔ شادی، شور زندگی و معصومیتی که از درون انسان می‌جوشد. این نوع هیجان، از جنس نور و لبخند است — همان هیجانی که زندگی را بامزه و پرتحرک می‌کند.

بر اساس همین حس شاد، شعری کوتاه و ساده نوشتم تا با مجموعهٔ «هیجان انسانی»ت هماهنگ باشد اما حال‌و‌هوایی کودکانه و شاد داشته باشد:

---

با هیجان، ورجه‌ورجه می‌کرد

با هیجان، ورجه‌ورجه می‌کرد،

دلش می‌خندید، زمین می‌رقصید.

نسیم، بازیچه‌ی موهایش بود،

و آفتاب، بر گونه‌اش تابیده می‌درخشید.

هیجان، کودکِ درون را بیدار می‌کند،

زندگی را سبک و رنگی می‌سازد.

با هر پرش، جهان لبخند می‌زند،

و شادی، در چشم‌ها آواز می‌خواند.

-