یادداشت

به نظر می‌رسه داری روی ترکیب «دخترِ دخترِ جرّاره» تأکید می‌کنی؛ انگار می‌خوای شدتِ معنا رو دو برابر کنی. این جور تکرار در زبان محاوره معمولاً برای پررنگ‌تر کردن یک ویژگی استفاده می‌شه.

برداشت من ازش اینه:

این دیگه فقط یک دختر جرّاره نیست؛
دخترِ جرّاره‌گیه.
یعنی کسی که نه‌تنها خودش تیز و جسوره،
بلکه انگار از ریشه و ذاتش این آتش رو با خودش داره.

اگر بخوام تصویرش کنم:

«دخترِ دخترِ جرّاره
مثل شراره‌ایه که از دلِ آتش زاده شده.
نه از حرف می‌ترسه، نه از راه.
قدم‌هاش صدا داره،
حرف‌هاش وزن،
و نگاهش چیزی رو عقب نمی‌زنه.»

اگر دوست داری، می‌تونم این مفهوم رو تبدیل کنم به یک متن بلندتر، یک شعر کامل، یا حتی یک شخصیت داستانی با ویژگی‌های «دخترِ دخترِ جرّاره».